In februari 2022 kreeg ik corona. Na 2 weken ging ik weer aan het werk (het was zo sneu voor de leerlingen dat ze geen gym hadden!) Ik gaf de gymlessen, ging 's middags naar bed, en spaarde de rest van de week mijn energie, om op dinsdag weer les te kunnen geven. In huis deed ik alleen het hoognodige: Boodschappen, koken, wassen en strijken en een beetje voor mijn dochtertje (toen 1 jaar) zorgen. Dit hield ik 3 maanden vol. Tijdens de laatste gymles die ik gaf, voelde ik de energie letterlijk uit me weg stromen. De volgende morgen werd ik trillend wakker. Ik meldde me ziek, met het idee dat ik een paar weken nodig had om op te knappen. Helaas knapte ik niet op. Een traject bij diëtist, ergotherapie en fysiotherapie volgde, maar ik werd steeds zwakker. Ik kon geen prikkels meer verdragen, kon niets ondernemen met mijn gezin, mijn hoofd zat vol met watten, ik had last van PEM, hartkloppingen, extreme vermoeidheid, etc. Ik kwam aan de zijlijn te staan. In huis kon ik bijna niets: Tafel afruimen ging in kleine stukjes: 2 bordjes per keer in de vaatwasser zetten en dan uitrusten. Mijn kinderen moesten voor zichzelf zorgen. Mijn dochtertje (toen inmiddels 2) kon 4 ochtenden naar een gastouder. Mijn man en kinderen deden het huishouden. Ik had afscheid genomen van het 'normale' leven.